Open design blog



Onderwerpen van de blog
Rijksstudio analyse
Analyses artikelen en documentaires
Bezoek Rijksmuseum
Eerste experimenten
Analyse projecten Droog/OpenStructures/Joris Laarman
Theory research maten en gewichten
Vragen aan mezelf over de minor
Eerste conceptsvoorstel
Analyses gebruikerseffecten
Uitwerking theoretisch onderzoek
Uitvoering
Statement

Waarom ik deze minor heb gekozen
Wat mij vooral trekt binnen product design is het proces van experiment waar je vaak doorheen gaat. Ik interesseer mij vaak niet zo zeer in het eindproduct, maar vooral het maakproces hier naar toe. Ik zie veel potentie in collectieve processen en bedenk graag vele verschillende benaderingen van ontwerp. Ik denk dat de invloed van professionele apparatuur op vele manieren, zoals productieinstallaties en productieperformances, voor en door het publiek duidelijk kan worden, als machine, maar misschien juist ook als tegenhanger. Als ik deze minor zou doen, zou ik verbindingen kunnen maken tussen mens en machine, tussen proces en resultaat. Ik zou door middel van een netwerk willen leren hoe je echt een groot publiek bereikt. Het liefste zou ik projecten maken met OpenSource middelen als Arduino en Raspberri Pi, maar ook werk ik graag met de CNC-Frees en borduurmachine en zou ik willen experimenteren met brei- en weefmachines.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Voordat ik kan bedenken met welk werk van de Rijksstudio en welke insteek het project kan beginnen wil ik verschillende dingen onderzoeken.
- Wat betekenen de Rijksstudio en de Award voor mij?
- Wat is er geschreven over het onderwerp open design?

Rijksstudio analyse
Het Rijksmuseum vindt dat hun collectie voor iedereen is en stellen zoveel mogelijk werken open voor online publiek. Je kunt je eigen verzamelingen samenstellen en details selecteren. Het Rijksmuseum wil met de Rijksstudio Award stimuleren dat mensen de patronen op de schilderijen gebruiken als opdruk voor producten. Het ontwerp moet uniek zijn en bevindt zich nog niet op de markt, een creatieve remix van objecten uit de collectie, is reproduceerbaar en verkoopbaar en moet voor maximaal 3000 euro gerealiseerd kunnen worden.
Zowel in het Rijksmuseum als op de Rijksstudio website viel het me op dat de collectie erg visueel blijft. Ik mis de interactie met producten en gebruikswaarde van voorwerpen. Ik wil me gaan concentreren op een werk waarvan de hedendaagse betekenis te bevragen valt.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Analyse artikelen en documentaire
Open Design artikelen
Bij het lezen van "The designer as author" van Michael Rock, gepubliceerd in Eye Magazine in 1996, vielen verschillende dingen mij op. Een van de vroegste definities van de "auteur" zou zijn: "de persoon die iets creeert" of "de bestuurder, leider", terwijl Roland Barthes in het boek 'Death of the Author" meer uitgaat van de interpretatie van de lezer. Er werd dus een onderscheid gemaakt of de handtekening van de auteur wordt herkend: "Oja, deze schrijfstijl is duidelijk auteur X", of aan de andere kant de lezer in een verhaal zonder meningen geplaatst wordt zodat het verhaal open interpreteerbaar is.
Als product ontwerper zit ik ook vaak met deze vraag. Aan de ene kant wil ik een duidelijke rode draad hebben in mijn portfolio zodat ik daaraan uiteindelijk herkend zal worden en opdrachten krijg. Aan de andere kant zou ik mij als ontwerper willen verbergen en de kijker of gebruiker onbevooroordeeld mijn werk willen laten beleven, waar waarschijnlijk verrassendere reacties uit kunnen komen. Want hoe belangrijk is een naam en portfolio nog in de designscene, als er door iedereen ontworpen en gemaakt kan worden? Gaat het om de gebruikers' persoonlijke invulling of om de ontwerpers' persoonlijke mededeling?
Zoals de publiceerder van tekst geen auteursrecht over zijn tekst kan krijgen, zo zal de ontwerper geen auteursrecht over zijn gepubliceerde project kunnen krijgen. Vroeger was een tekst een bezit van een auteur, deze grens verwaterd ook steeds verder voor een ontwerper. Is een project nog wel van mij als ik het op internet zet?

Documentaire VPRO Tegenlicht: De nieuwe makers.
Bekende economische principes worden aan het wankelen gebracht doordat we alles zelf gaan maken. Steeds meer tools zijn voor de hand en producenten zijn niet meer nodig.
Jeremy Rifkin schreef het boek The Zero Marginal Cost Society.
"Marginal cost is the cost of producing additional units of a good or service, if fixed costs are not counted." (Marginale kosten of grenskosten zijn de kosten die 1 extra product met zich brengt.) "Rifkin uncovers a paradox at the heart of capitalism that has propelled it to greatness but is now taking it to its death. The inherent entrepreneurial dynamism of competitive markets that drives productivity up and marginal costs down, enabling businesses to reduce the price of their goods and services in order to win over consumers and market share. (Dit is de paradox: Productiekosten voor veel goederen en diensten worden nu zo laag dat ze bijna gratis zijn en niet langer onderhevig zijn aan marktkrachten.) (..)"Prosumers can connect to the network and use Big Data, analytics, and algorithms to accelerate efficiency, dramatically increase productivity, and lower the marginal cost of producing and sharing a wide range of products and services to near zero, just like they now do with information goods."
"Besides printing their own product, prosumers are also sharing cars, homes, clothes and other items via social media sites, rentals, redistribution clubs, and cooperatives at low or near zero marginal cost."
Eigen vragen hierbij: Wat heeft de "ruilmaatschappij" met open design te maken? Worden fysieke producten daadwerkelijk geruild en gedeeld? Hoe realistisch is de Zero Marginal Cost-economy?
Interessante bron hierbij: "Een maatschappij waarin alles gratis is" Peer-to-peer foundation. http://blognl.p2pfoundation.net/?tag=boeken
Vervolg documentaire:
Waarom maken mensen dingen zelf? Het Ikea-effect: iets krijgt meer persoonlijke waarde als je iets in elkaar zet of iets maakt.
Eigen vraag: Wat is dit fenomeen? Harvard Business School heeft onderzoek gedaan naar dit fenomeen: " the increase in valuation of self-made products". Bij het MIT van het Center of Bits and Atoms is ook een Handscanner in het fablab. Deze had ik nog niet eerder gezien en vind ik een interressante tool. Student: "Mensen die makkelijk met de computer kunnen leren zullen ook handig worden met de machines. Het prototype en het eindproduct wordt hetzelfde." Vragen na de documentaire.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Bezoek Rijksmuseum

Wat mij vooral heeft getrokken tijdens het bezoek aan het Rijksmuseum waren oude meetinstrumenten. De standaardkilogram en massastukken hadden mijn aandacht in het bijzonder. Welke functie heeft de fysieke kilogram in onze huidige maatschappij nog? Kan ik de kilogram weer gebruiken voor kinderen om mee te spelen of kan ik er een functioneel object van maken?
In Frankrijk in een kluis staat de officiele standaardkilogram bewaard, onder 3 stolpen. Deze "K" komt uit 1889 en is het laatste unieke voorwerp waarmee de standaard is gedefinieerd. Volgens doctor Richard Davis verandert de kilo in de stolp, deze neemt toe door stofjes. Met massastukken speelde ik altijd bij mijn oma, gemaakt van ijzer of koper.
Hoe zou de kilo eruit kunnen zien van plastic? Deze zal ongetwijfeld groter zijn door de lagere dichtheid van PLA. Hoe zou een hedendaagse set van massastukken eruit kunnen zien? Wat heeft het voor waarde als mensen massastukken zouden kunnen printen en de weegschaal weer kunnen gebruiken?

Een massastuk dat gemaakt is van RVS zou een dichtheid hebben van 8 gram/cm3. De dichtheid van PLA daarentegen is 1,24 gram/cm3. Als ik dus een massastuk van 100 gram zou willen printen zou deze 80 cm3 wat betekent lxbxh: 4,3089 x 4,3089 x 4,3089. Het zou dus niet ontzettend groot worden en dus mogelijk.
Welke functie heeft de fysieke kilogram in onze huidige maatschappij nog? Kan ik de kilogram weer gebruiken voor kinderen om mee te spelen of kan ik er een functioneel object van maken? Zouden kinderen hun eigen speelgoed willen printen? In welke vorm is de kilogram relevant?

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

1e Experimenten
















Vorige les leek het me interessant vergelijkingen te maken tussen de Hollandse Meesters en het Dutch Design. Ik wilde testen of de handtekening van de kunstenaar of die van de ontwerper duidelijk over kunnen komen zonder naam, product of schilderij. Na een laserprint-test kwam ik op het idee wat testen te gaan maken van het relief van de toetsen van een schilderij. Ik besefte me helaas wel dat dit veel werk kan zijn en niet ieder schilderij heeft een duidelijke toets. Plus daarnaast, wat heb je eraan als je enkel relief in hout gefreesd hebt?

Tijdens de les van 16 september heb ik wat interessante experimenten kunnen doen, geinspireerd op de kilo-eenheid. Ik kwam erachter dat met de 3d-printer voor mij leuke instellingen zijn. Ik zou namelijk twee blokjes kunnen maken en de 3d-printer de ene heel dicht kunnen printen en de ander heel open, waardoor het ene blokje de helft weegt van de andere.







Het linkse blokje (op de middelste foto) weegt 22,5 gram, waarvan ik dacht dat het 25 gram zou wegen. De heeft een dichte structuur maar met een redelijk grote nozzle. Het rechtse blokje op de foto heeft een hele open structuur en weegt 12,5 gram, waarvan ik dacht dat het 15 gram zou wegen. Ik denk dat ik de dichtheid van het PLA verkeerd had dus ik zou dit opnieuw kunnen berekenen.
Ik ga dit onderzoek vervolgen door meer te lezen over gewichten, erachter te proberen te komen door wie ze gebruikt werden en welke materialen werden gebruikt. Ik denk dat ik door te blijven experimenteren erachter kan komen wat ik hiermee wil bereiken en wat voor functie het kan hebben.
Probeer meesterkenner te worden in het onderwerp, kom erachter wie het gemaakt heeft, hoe en waarom en waarvan. Hoe kan de kilogram eruit zien en wat denkt een ander dat een kilo is?

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Analyse projecten Droog/OpenStructures/Joris Laarman
Droog - Downloadable Design
Open
Bij dit project van Droog kunnen gebruikers zelf hun product samenstellen van beschikbare maten. Je kunt het product dus costumizen en aanpassen aan jouw behoeften. In een interface sleep je de onderdelen van het product. Daarna kun je dit aangepaste project weer in de database zetten en delen, maar ook downloaden. Het is helaas niet zo, dat je de hele blueprint kunt bewerken. Het is een vrij dicht systeem. "Open" betekent voor Droog dus een digitale tool beschikbaar stellen met zeer beperkt aanpasbare producten. Het is eerder DIY dan DIT.

Auteursschap
Over auteursschap is niet veel mening te vinden. Als je je gecostumizede product shared, zal je naam er wel bij staan, maar echt aangepast wil Droog niet dat de producten worden. Hierdoor houden ze verschillende namen van ontwerpers die eraan meewerken hoog. Op Salone del Mobile stond Minale Maeda met een aantal van de producten, maar geen gecostumizede producten.




Thomas Lommee - Open Structures
Open
De enige tools die Thomas Lommee heeft gemaakt als systeem zijn een website en geometrisch raster. Daarbij krijgen gebruikers een uitgebreide, duidelijke handleiding, zodat ook mensen die er niets van weten mee kunnen doen. Hij wil een soort Lego bouwen waar iedereen nieuwe componenten aan toe kan voegen. Dit platform is veel opener in het opzicht dat iedereen mee kan doen en iedereen zijn compleet eigen delen toe kan voegen, als het maar klopt met het raster.

Auteursschap
Op de website wordt duidelijk vermeld dat een ontwerp gepatenteerd is door Creative Commons. Zo blijft de maker die vermeld staat bekend. Verder is het ook mogelijk om websitelinks van een eigen website te vermelden. Hier is de maker dus echt de maker en blijft zijn eigen ontwerp van hem.






Joris Laarman - Bits and Crafts
Open
Iedereen zou de stoel kunnen maken, het bestaat uit 3D-print puzzelstukken. Op de website staat duidelijk uitleg, je moet alleen registeren en de voorwaarden accepteren. Op de website is het ontwerp te downloaden in verschillende kleuren, als het eenmaal is aangepast is het alleen niet terug te plaatsen op deze website. Het is geen online database.

Auteursschap
Het allereerste prototype wordt verkocht aan kunstverzamelaars. Hij ziet deze net als manuscript van een boek. Verder zullen kunstverzamelaar ook de stoel kunnen kopen. De stoel is gepatenteerd onder Creative Commons. Joris hoopt dat de stoel verspreid zal worden over de hele wereld, en legt uit dat aanvragen van patent eerder bedoeld is tegen misbruik door bedrijven die heel veel geld willen verdienen aan het product.








----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Theorie research maten & gewichten

Gebruikte bronnen:
De oude Nederlandse maten en gewichten, Verhoeff
2000 jaar gewichten in de Nederlanden, Wittop Kooning, Houben
De binnen- en buitenlandse maten, Staring, Wieringen

De uitvinding van de balans of het gewicht is aan geen persoon toe te schrijven. 3000 jaar voor Christus gebruikten de Babyloniers en Egyptenaren al natuurmaten: duim, palm, span, voet, el, schrede en vadem. Ze gebruikten stenen of lemen gewichten waarvan de standaarden in de oudheid als een heiligdom in tempels door de priesters werden bewaard. Veel later werden gewichten geheel van ijzer, met pek beschermd tegen roester. Gewichten lichter dan 2 kilo waren van lood of zink, dit waren zachte materialen en dus goedkoop, maar raakten ook makkelijk beschadigd. Brons is een hard metaal, een koperlegering met tin, maar erg duur.
De vorm van gewichten werd vaak mede bepaald door:
-de fabricagemethode, gietvorm.
-de toepassing. Bakkersgewichten moeten schoon te maken zijn. Zware gewichten moeten te tillen zijn.
-cultureel-historische achtergronden. figuratieve gewichten uit indie.
-mogelijkheid tot slijtage. cylindrische vorm zou minder slijten, waardoor zeshoekige krukgewichten niet meer gemaakt zouden worden.
-gemak om te vervoeren.

Ijken
In de Middeleeuwse steden was het meten en wegen alleen toegestaan aan beedigde wegers en meters. Iedereen provincie had zijn eigen Ijkmeester. Deze justering geschiedde in het algemeen aan de onderzijde van het gewicht met behulp van een propje lood. Er werd daarna een keurmerk of een jaar ingeslagen.

Standaardisering.
In Augustus 1793 werd besloten te rekenen met het decimaal stelsel, het 1/10.000.000 deel van de kwart meridiaan van de aarde. Er werd hiermee gepoogd oude maten af te schaffen, maar er ontstond veel verwarring met het nieuwe stelsel. Pas in 1837 lukte het de nieuwe maten en gewichten verplicht te maken. Op 11 juli 1882 werd het ijken afgeschaft.
Links en plaatje met geijkte gewichten, de andere drie zijn doosjes met medicinale gewichten.









Wat me opviel tijdens mijn theorie-onderzoek over maten en gewichten, was dat er voor 1790 zoveel verscheidenheid aan maten was. In Rotterdam had je bijvoorbeeld als eenheid voor gewicht de steen (2,3 kg) en voor lengtematen de el (0,686 m) en de voet (0,312 m). Terwijl waar ik vandaan kom, Steenbergen in Brabant, werd er enkel gerekend met de pond als gewichtseenheid en de roede als lengtemaat. Er was dus veel verdeeldheid en het is begrijpelijk dat men het niet even eens was met standaardisering. Ongeveer 200 jaar na de standaardisering kunnen we ons afvragen hoe relevant de concrete kilogram of de meter nog is. Ijkingen waren in 1882 al afgeschaft en we gebruiken nu digitale weegschalen die in principe niet gekalibreerd hoeven te worden, dus waarom zou je de kilo in zijn "kilovorm" nog kunnen gebruiken?

De kilogram en de meter waren eerst bepaald in democratie, iedereen bepaalde welke eenheden hij gebruiken wilde, later werd het een eenheid, en nu kun je de vragen stellen hoe relevant de eenheden nog zijn.
Kan ik een meetinstrument ontwikkelen voor wat nu de standaard kan zijn. Tools voor de 3d-printer of de CNC-frees. Ik zie Tomas Lommee's Openstructures als een goede inspiratie, hij heeft een grid ontworpen wat als tool kan fungeren. Hoe kan ik dat doen?

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Vragen aan mezelf over de minor

Wat vind ik de meest interessante dingen aan Open Design?
Wat is mijn standpunt binnen Open Design?
Wat is mijn visie op de veranderende rol van de ontwerper binnen open design?
Wat vind ik van de Rijksstudio?
Onderzoeksvraag?
Hoe zorg ik dat meer mensen zelf aan de slag kunnen met mijn project?
Waarom kan standaardisering handig zijn en wat beperkt het je?


Wat vind ik de meest interessante dingen aan Open Design?
-Ik wil een project opstarten waarmee gebruikers binnen bepaalde parameters kunnen ontwerpen. Ik wil hierbij de grens zoeken een "eindig" en "oneindig" proces.
-Ik wil werken met sensor-software zoals Arduino of Kinect, zodat de gebruiker een duidelijk respons krijgt op zijn reactie. Ik wil bekender worden met deze Opensource producten en deze software combineren met het maken van producten.
-Ik wil een peer-to-peer proces opstarten waarbij ik erachter kan komen hoe actief gebruikers op dit gebied al zijn.
-Ik zou een proces op willen stellen dat autonoom kan draaien en hierin kunnen onderzoek of er geld mee te verdienen is.
-Ik zou willen onderzoeken of de waarde van een product daalt of juist stijgt als het bij een andere gebruiker terecht komt en of het zijn context verliest.

Wat is mijn standpunt binnen Open Design?
In de huidige maatschappij van spullen, spullen en nog eens spullen vraagt de product ontwerper zich af wat zijn extra product er nog toe doet. De toegankelijkheid van professionele apparatuur geeft mensen steeds meer autonomie waarbij de hoeveelheid spullen alleen nog maar toeneemt. Hoe laat de amateur inzien dat hij producten kan maken die er toe doen? En hoe laat je leken zien wat er op dit moment aan de hand is in de maatschappij? Ik wil de ontwerper zijn die zijn ontwerpproces openstelt voor de gebruikers, en gebruikers enkel de tool geeft. Als ik enkel de basis ontwerp, kan een product nog vanalles worden.

Wat vind ik van de Rijksstudio?
Ik vind de Rijksstudio een goed initiatief van het Rijksmuseum, omdat iedereen zo de collectie op een gedetailleerde wijze de werken kan bekijken. Ook de afmetingen en standplaats in het museum staan erbij vermeld. Door de Rijksstudio Award wordt een zeer groot publiek bereikt. Wat ik alleen jammer vind is dat je nooit echt een relief kunt zien van een schilderij of om een theepot heen kunt lopen, het blijft nog heel plat. Ik ben als product ontwerper erg fysiek ingesteld en hecht veel waarde aan het voelen en vastpakken van spullen. En de inzendingen van de Award die ik gezien heb, vond ik erg visueel en niet diepgaand.

ONDERZOEKSVRAAG MAKEN:
1. Welk probleem heb ik?
Wat hebben we nog aan de standaardmeter of -kilogram? Hoe relevant is het nog dat we in Nederland nu allemaal de meter of de kilogram gebruiken, terwijl iedereen vroeger per stad gebruikte wat hij of zij zelf wilde? En hoe ziet de gewichtsmaat of lengtemaat er tegenwoordig nog uit, geprint uit plastic of gemeten door een sensor? We leven in een ontwikkelende maatschappij, waarin de gebruiker zelf zeer veel kan bepalen, van costumazition tot 3D-printen. Hoe belangrijk is standaardisering nog als er steeds meer zelf gedownload kan worden en met grids of patronen ontworpen wordt? Kunnen we weer terug naar democratisering en het werken met de menselijke maat.

2. Welke vragen moeten hier eerst voor beantwoord worden?
-Waarom kan standaardisering handig zijn en hoe beperkt het je? Wat zijn bekende theoriën hierover?
-Hoe werd vroeger gemeten met de menselijke maat?
-Wat zijn nieuwe manieren van meten bij digitale fabricage?

3. Wat is dan de onderzoeksvraag?
Hoe kan een product ontworpen worden met persoonlijke maten maar met digitale middelen?

4. Projectvragen?
-Hoe kunnen gebruikers zelf aan de slag met mijn project?
-Hoe gaat het verder na het tekenen?
-Hoe kan ik de context behouden van het meten van een oude tafel?
Doordat ik in de Rijksstudio de "3d-heid" van de 3d-objecten miste ging ik bij het bezoeken van het Rijksmuseum vooral op zoek naar interessante voorwerpen. Mijn aandacht werd vooral getrokken door oude meetinstrumenten, die ik graag interactief zou zien in musea. De standaardkilogram had mijn aandacht in het bijzonder. Het zette me aan het denken over het standaardiseren van eenheden. Hoe relevant is het nog dat we in Nederland nu allemaal de meter of de kilogram gebruiken, terwijl iedereen vroeger per stad gebruikte wat hij of zij zelf wilde? En hoe ziet de gewichtsmaat of lengtemaat er tegenwoordig nog uit, geprint uit plastic of gemeten door een sensor? Kan ik een meetinstrument ontwikkelen voor wat nu de standaard lengte of gewichtsmaat kan zijn. Kan ik tools voor de 3d-printer of de CNC-frees ontwikkelen?

Hoe zorg ik dat meer mensen zelf aan de slag kunnen met mijn project?
Ik wil mijn project interactief maken en gaan werken met Arduino of Kinect. Ik zou mensen voor een sensor kunnen zetten en ze hun eigen product laten ontwikkelen, geinspireerd op hun menselijke maten. Door het omzetten van de bewegingen in een computermodel, zouden mensen de handleiding voor hun eigen product kunnen downloaden. Hebben zij de skills om dit product nog aan te passen, dan kunnen ze dit zeker doen.

Waarom kan standaardisering handig zijn en wat beperkt het je?
Voor de Franse Revolutie gebruikte iedere stad de maten en gewichten die hij zelf gewend was, rond 1830 kwam er eenheid in deze maten en gewichten en kennen we de meter en de kilogram. Nu zien we steeds meer standaardisering om ons heen. Zoals de naam van de USB-stick het al zegt: Universal Serial Bus. Een handig systeem voor gebruikers, maar voor de uitvinder minder fijn. De auteur Intel kan geen patent claimen, omdat het juist een universeel systeem moet blijven. Voor de gebruiker is het handig dat veel telefoons dezelfde oplader hebben, maar ze willen toch niet allemaal dezelfde schoenen. Laatste las ik het artikel "The 'I Designed It Myself' Effect in Mass Customization" van Franke, Schreier en Kaiser waaruit blijkt dat gebruikers bereid zijn veel te betalen voor bijvoorbeeld Nike's met zelfgekozen kleuren. Een ander voorbeeld is het IKEA-effect, wat laat zien dat gebruikers meer waarde hechten aan producten die ze zelf gemaakt hebben, al hebben ze het alleen nog maar in elkaar gezet.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
1e conceptsvoorstel


Hierboven is het concept van mijn project te zien, ik wil dat mensen weer met hun lichaamsmaten gaan ontwerpen. Door nieuwe digitale middelen is het scannen van het eigen lichaam mogelijk. Een aantal jaar geleden zou men een heel pak aan moeten, maar door de Kinect van Xbox is het mogelijk puur je eigen lichaam te gebruiken als tool. De lengte, breedte en hoogte van het product zou zelf aan te passen zijn.
Ik wil het concept nog wel uitdenken, aangezien de relevantie met de inspiratiebron niet duidelijk communiceert. Hoe ga ik dit doen?


Ik heb vandaag (29-09) de eerste tests gemaakt en Brigitte Lichtenegger heeft mij laten zien hoe ik kan programmeren in Processing. Ze gaat mij de komende weken helpen om mijn project te verwezelijken. Toen ik mijn armen uitspreidde en knop 1 indrukte, meette de kinect de breedte, toen ik mijn handen boven elkaar hield en knop 2 indrukte, meette hij de hoogte, en toen ik mijn handen achter elkaar hield en op knop 3 drukte, meette de kinect keurig de diepte!





----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Planning


----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Analyse 2 gebruikerseffecten
I Designed it Myself
Ik vond de publicatie "The 'I Designed it Myself' Effect in Mass Customization" van een onderzoek van Franke, Schreier en Kaiser uit 2010 over customizen van producten door gebruikers en de waarde van het product hierdoor. Uit eerdere onderzoeken is gebleken dat de waarde van gecustomizede producten afhangt van twee factoren: het product moet gewild zijn en het moet weinig moeite en kosten meebrengen. Deze onderzoekers willen erachter komen of het nog afhangt van een derde factor, namelijk het "I Designed it Myself"-effect. Het "Endownment Effect" is de hypothesis dat men meer waarde hecht aan spullen die ze in hun bezit hebben. Het is het resultaat van subjectieve gevoelens van eigenaarschap. Bij Mass Customization toolkits zijn nog maar weinig vaardigheden nodig om ontwerper te zijn. De vraag is of zo'n beperkte rol van de ontwerper kan leiden tot dit soort subjectieve gevoelens van eigenaarschap en uit het onderzoek blijkt van wel.

Wat ik dus uit dit onderzoek op kan maken, is dat het voor de gebruiker niet uitmaakt of het project te 'gesloten' is qua ontwerpmogelijkheden. Een simpel gecustomized product geeft dus al vrij snel voldoening en geeft het product meer waarde. Dus als ik mijn Menselijke Maat project zou willen uitvoeren, zouden de mogelijkheden voor het gevoel van de gebruiker niet eens zo vreselijk open moeten zijn.

Ikea-Effect
Daarentegen gaat het bij mijn project niet alleen om het ontwerpproces, een tweede stap is het in elkaar zetten van het product. Ik las de publicatie van het onderzoek "The Ikea-effect, ' When Labour Leads to Love' " van Norton, Mochon en Ariely uit 2011. Deelnemers zagen de waarde van hun product gelijk aan dat van experts, zelfs als dit oninteressant werk was van slechte constructies. Door hun gevoel van productiviteit, het stoppen van moeite in een project en het gevoel van controle over de uitkomst verhoogt de waarde van het product. De assemblage moet alleen wel makkelijk genoeg zijn, als de gebruiker faalt, onderwaardeert de gebruiker het product juist.

Geinspireerd op deze laatste theorie zou ik een uitkomst moeten creeëren voor de gebruiker die maakbaar is, zonder al te veel moeilijkheden. Er mag een gevoel van productiviteit ontstaan, maar er moet controle zijn over het eindresultaat. Als ik een duidelijke handleiding zou maken voor het product, zou dit de gebruiker makkelijker maken.

Conclusies uit de twee projecten voor mijn project
Voor de gebruiker maakt het niet uit of het project te 'gesloten' is qua ontwerpmogelijkheden, het is geen probleem als een beperkingen zijn in het ontwerpproces. Daarnaast moet het maakproces makkelijk genoeg zijn voor de gebruiker om er voldoening uit te halen, een gevoel van productiviteit en controle.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Uitwerking theorie-research






"My goal is to give insight in the variety of units used in the Netherlands before the introduction of the metric system. I want to show the other side of standardisation in a society of digital machines and tools."

Download de complete presentatie hieronder:
Download Concept
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Uitvoering
Op dit moment ben ik bezig met het uittesten van de verbinding tussen de kinect en de website, en ondertussen ontwerp ik de installatie voor het opmeten. Zie hier de pagina waar ik op dit moment mee bezig ben, met een opzet voor een persoonlijke "paspoort".
Personal Measurements





Statement
Download Statement

Persoonlijke maten
Als men het heeft over publiek domein in de Nederlandse kunstgeschiedenis en schilderijen en kunstobjecten 'van iedereen', dan gaat het over de Rijksstudio van het Rijksmuseum4. Ik vind hun manier van openstellen van de collectie digitaal erg goed, omdat zij nagenoeg geen beperkingen opstellen voor gebruikers om hun werk te gebruiken en modificeren. Het lijkt het Rijksmuseum niets te doen dat een werk zijn context verliest als het geprint wordt op een telefoonhoesje. Mij inspireerden vooral 'De standaardmeter' en 'De standaardkilogram', twee maatvoeringen die jarenlang gebruikt worden. Betrekkende op onze huidige maatschappij, is ook nu standaardisering erg relevant, tools worden universeel gemaakt wat vaak handig, maar ook beperkend kan zijn. Steeds meer grote bedrijven maken 'costumize-tools' om hun gebruikers te betrekken in ontwerpen, terwijl deze tools vaak erg beperkt zijn.

Persoonlijke maten is een interactieve installatie geïnspireerd op de standaardmeter, waarbij gebruikers worden gevraagd hun lichaamsmaten vrij te geven en zo mee te werken aan een database voor het berekenen van gemiddelde menselijke maten. Op inspiratie van de standaardisering van maten met het Metrieke Stelsel, tegenover de stedelijk vastgelegde lichaamsmaten voor 1800, worden in mijn project door middel van digitale technieken nieuwe plaatselijke gemiddelden vastgelegd. Het gebruiken van het menselijk lichaam stamt terug tot ver voor Christus. In de 15e eeuw baseerde Leonardo da Vinci met zijn Vitruvius zijn architectuur op de maten van het menselijk lichaam en tijdens de kunststroming van het Bauhaus liet onder andere Le Corbusier zich inspireren op de ideologie 'Mensch, Mass aller Dingen' door Ernst Neufert.
Met dit project wil ik de gebruiker uitlokken een mening te geven over de betekenis van standaardisering in een tijd van digitale revolutie en ze vragen in welke mate ze behoefte hebben aan het personificeren van producten. Daarbij is mijn onderzoeksvraag:
'Hoe kunnen persoonlijke maten gebruikt worden voor design in digitale fabricage?'

Het afgelopen kwartaal ben ik erachter gekomen dat er voor mij als product ontwerper veel potentie ligt binnen Open Design. Ik ben er door intensief gebruik van online tutorials achtergekomen dat software zich tot nu toe veel sneller heeft ontwikkeld dan hardware, maar dat er daarom ook juist veel projecten te ontwikkelen zijn met verbindingen tussen hardware en software, als interactief proces voor de gebruiker.
Met in gedachte houdende dat Internet en Open Source een grote kennisbron zijn voor iedere leek en de snel ontwikkelende beweging van de makers, zou de rol als product ontwerper wellicht verschuiven van product-ontwerper naar tool-ontwerper. Als de consument prosument wordt en gaat mee-ontwerpen aan producten, ben ik degene die het systeem hiervoor ontwerpt en de grenzen bepaalt.
Tijdens mijn project Persoonlijke Maten heb ik mijzelf interactief kennis bijgebracht over de programmeertalen Processing, Javascript en HTML en heb nu ervaren hoe het is om een online database op te bouwen. Als product ontwerper vond ik de codetaal van deze programma’s soms zeer ver van mij af staan en zie ook in de software veel mogelijkheden deze beeldender te maken. Ook ben ik er achtergekomen hoeveel script schrijven een minimale interactie kost en dat het digitaal juist lastig kan zijn een gebruiker niet te beperken, omdat alles gedefinieerd moet zijn.
Bovendien ben ik erachter gekomen dat ik juist níet de ergonomische kant op wilde met Persoonlijke Maten en heb er daarom niet voor gekozen de perfecte stoel te ontwerpen voor gebruikers. De mogelijkheden van dit project staan nog open en ik wil het afmaken onder ideeën en invloed van gebruikers.






Hier is de meting van Tom van der Heijden in een 'paspoort':
Persoonlijke maten Tom
Hieronder is de database tot nu toe te zien:
Database